Ο άγιος ζιγκολό, Πασκάλ Μπρυκνέρ, εκδ. Αστάρτη

Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, δοκιμιογράφος και μυθιστοριογράφος, επανέρχεται πλήρης ηδονών στα εκδοτικά δρώμενα με τον άγιο ζιγκολό του. Όπως ορθά τονίζεται στο οπισθόφυλλο, η θεματολογία του αγίου συγγενεύει με αυτή των βραβευμένων Μαύρων φεγγαριών του έρωτα. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η συγγένεια θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως η σημαντικότερη αδυναμία του έργου.

Ήρωάς του, ένας φιλόδοξος οικογενειάρχης διπλωμάτης που αφυπνίζει τα πάθη του και μετατρέπεται σταδιακά σε μια αρσενική πόρνη. Δεν είναι όμως ένας κοινός ζιγκολό. Είναι συνάμα και άγιος, ως πεπεισμένος πως μέσα απ’ τις πράξεις του προσφέρει ηδονή σε κάθε σεξουαλικά πεινασμένη. Αυτός ο εργάτης της ηδονής, σύντομα θα εγκλωβιστεί στα δίχτυα της σχέσης του με μια σεξουαλικά αποχαλινωμένη μυστικίστρια, μιας σχέσης που θα τον ρίξει στον Καιάδα της κοινωνικής και εσωτερικής περιφρόνησης, για να αναστηθεί τσακισμένος στο τέλος.

Ο αναγνώστης λαμβάνει το μήνυμα: ο άνθρωπος είναι φορέας παθών και διαστροφών. Το οφθαλμοφανές, το συνειδητό, μπορεί να σοκάρει αλλά τις περισσότερες φορές είναι πιο υγιές απ’ το κρυμμένο, το καταπιεσμένο.

Η γραφή του Μπρυκνέρ, σε πρώτο πρόσωπο, εύκολα αναγνωρίσιμη, αποπνέει μυρωδιές σωμάτων λίγο πριν τη σεξουαλική κορύφωση και κατά συνέπεια άλλοτε συγκινεί κι άλλοτε σοκάρει τον υποψιασμένο αναγνώστη. Παρ’ ολ’ αυτά, το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν έχει τίποτα να προσθέσει στην ήδη υπάρχουσα εργογραφία του συγγραφέα. Καταλαμβάνει μάλιστα χώρο 360 σελίδων, μια ιδέα που θα μπορούσε νομίζω να αναπτυχθεί με όλη της την κομψότητα σε λιγότερες απο 200.

Πάντα μου ονειρευόμουν να αλαφρύνω, τόσο πολύ φοβόμουν μην πνιγώ κάτω από το βάρος των όντων, των πραγμάτων. Βλέποντας τους γονείς μου να συσσωρεύουν χρόνο με τον χρόνο έπιπλα και μικροαντικείμενα, και τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου να φεύγουν για διακοπές με εφτά ή οχτώ βαλίτσες τη μια πλάι στην άλλη, ένιωθα εξουθενωμένος. Δεν υπάρχει παρά μονάχα ένα έγκυρο επιχείρημα ενάντια στην αρχή της ιδιοκτησίας: αυτό που κατέχουμε, μας κατέχει. Πολύ νωρίς, δεν ήθελα πια κανένα φορτίο, λαχταρούσα να γίνω ευέλικτος, υδραργυρικός. Να μη βαραίνω, να μη με βαραίνει τίποτα: έφερα σε πέρας αυτό το πρόγραμμα. Είχα λύσει τα δεσμά που με κρατούσαν ενωμένο με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, την ερωμένη μου, για να αφοσιωθώ στο μοναδικό μου πάθος. Αποτινάζοντας από πάνω μου κάθε αλυσίδα δεν είχα επίσης θυσιάσει και το ουσιώδες;