Ο διχοτομημένος υποκόμης

Εκδόσεις Καστανιώτη - Εικοστός Αιώνας, Μετάφραση: Θόδωρος Ιωαννίδης

Ο διχοτομημένος υποκόμης είναι το πρώτο μυθιστόρημα της φανταστικής τριλογίας του Καλβίνο με τίτλο "Πρόγονοί μας" την οποία συμπληρώνουν ο Αναρριχώμενος βαρόνος και ο Ανύπαρκτος ιππότης. Από τα σημαντικότερα έργα του θεωρoύνται το Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης και Οι αόρατες πόλεις. Κοντά στο πρότυπο του Συγγραφέα, όπως το έχω αυτόν τον καιρό στο μυαλό μου, ο Καλβίνο επιμένει με κάθε του έργο να προτρέπει και τελικά να οδηγεί τον αναγνώστη στο να ζεί ολοκληρωτικά την ερωτική περιπέτεια της ανάγνωσης.

Για το θέμα του βιβλίου και τα κίνητρα του συγγραφέα, γράφει όμορφα ο ίδιος:

«Όταν άρχισα να γράφω τον Διχοτομημένο υποκόμη, κυρίως ήθελα να γράψω μια διασκεδαστική ιστορία για να διασκεδάσω τον εαυτό μου και, αν ήταν δυνατόν, να διασκεδάσουν και οι άλλοι. Είχα αυτήν την εικόνα του ανθρώπου κομμένου στα δύο και σκέφτηκα πως αυτό το θέμα του ανθρώπου που είναι κομμένος στα δύο, του διχοτομημένου ανθρώπου, ήταν ένα θέμα σημαντικό, ένα θέμα με νόημα σύγχρονο: όλοι κατά κάποιον τρόπο νιώθουμε ατελείς, όλοι πραγματοποιούμε ένα μέρος του εαυτού μας, αφήνοντας στην άκρη το άλλο.

Με ενδιέφερε το πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου (για να είμαστε πιο ακριβείς του διανοούμενου) που είναι διχοτομημένος, δηλαδή ατελής, «αλλοτριωμένος». Αν επέλεξα να διχοτομήσω τον ήρωά μου ακολουθώντας τη διαχωριστική γραμμή καλό-κακό, το έκανα επειδή κάτι τέτοιο μου επέτρεπε να δώσω μεγαλύτερη προφάνεια σε αντιπαρατιθέμενες εικόνες που συνδέονταν με μια ήδη κλασική λογοτεχνική παράδοση (π.χ. ο Στήβενσον) κι έτσι μπορούσα να παίξω χωρίς ανησυχίες. Ενώ οι ηθικολογικοί υπαινιγμοί μου, ας τους ονομάσουμε έτσι είχαν για στόχο όχι τόσο τον υποκόμη, όσο τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν και που αποτελούν τα γνήσια υποδείγματα της πρόθεσής μου: οι λεπροί (δηλαδή οι καλλιτέχνες που βρίσκονται σε παρακμή), ο γιατρός και ο μαραγκός (η επιστήμη και η τεχνική που έχουν απομακρυνθεί από τον άνθρωπο), εκείνοι οι ουγενότοι, που τους βλέπω άλλοτε με μια κάποια συμπάθεια και άλλοτε με μια ειρωνεία (και που αποτελούν κατά ένα μέρος δική μου αυτοβιογραφική - οικογενειακή αλληγορία), δίνουν και μια εικόνα ολόκληρης της πορείας του ιδεαλιστικού αμοραλισμού της αστικής τάξης [...]

Για να κάνω κάτι τέτοιο προσπάθησα να συνθέσω μια ιστορία που να στέκει, να έχει συμμετρία, να έχει έναν ρυθμό που θα ταίριαζε σε μια περιπετειώδη αφήγηση αλλά και ταυτόχρονα, σχεδόν, σ' ένα μπαλέτο... Εγώ πιστεύω ότι η διασκέδαση είναι σοβαρό πράγμα»

Περισσότερα για τον συγγραφέα και το έργο του.