Τα "ψιλά" του Warren Ellis

O Warren Ellis είναι ένας από τους πιό παραγωγικούς, ιδιοσυγκρατικούς και αμφιλεγόμενους συγγραφείς comics της τρέχουσας γενιάς, και επάξιος συνεχιστής της βρετανικής (με την ευρεία έννοια) παράδοσης στο μέσο, που περιλαμβάνει φημισμένους δημιουργούς, όπως τον Alan Moore, τον Neil Gaiman, τον Grant Morrison και τον Garth Ennis. Ειδικότητά του, η αποδόμηση και ανακατασκευή της τυπικής φόρμουλας του comic υπερηρώων, με στοιχεία από την mainstream επιστημονική φαντασία, την pop -αλλά και την geek- κουλτούρα, το πολιτικό θρίλερ, τα anime και τις πολεμικές περιπέτειες.

Ο Claude Lalumière, στην βιογραφία του για το Locus, απαριθμεί τα συνήθη θέματα του Ellis:

information overload; cynical, burnt-out adventurers with hidden streaks of compassion and even sentimentality; the erosion of conventional societal taboos; posthuman technology run amok; a dysfunctional relationship between, on the one hand, human consciousness and, on the other, technology and culture; the exploration of the inherent contradictions of transhuman philosophy; protagonists with substance addiction problems; an urgent desire for utopia in the face of overwhelming dystopian trends; and an outrageously extreme sense of humour.

Αν και πολλοί θεωρούν πως τα μεγάλα projects (όπως το πολυβραβευμένο προσωπικό του magnum opus, Transmetropolitan) αποτελούν πιό πρόσφορα σχήματα για την ανάπτυξη των περίπλοκων ιδεών και των μυθοπλασιών του, κάποιες απ' τις μικρότερες και λιγότερο γνωστές δουλειές του, κυρίως για ανεξάρτητους εκδοτικούς οίκους, είναι εξίσου αξιόλογες.

Ruins (Marvel-1995)

"Washington DC. As it was, swallowed back by it's state, now that the White House is gone. I hate this city. It's here that the American Dream decided it liked the taste of vomit it was choking on. Just rolled over on it's back and screamed for more drugs. It didn't die."

Ο Ellis γράφει εδώ το τελευταίο κεφάλαιο σε μιά εναλλακτική ιστορία βασισμένη στο Marvels του Alex Ross (που αποτελεί το ίδιο μιά εναλλακτική ιστορία των υπερηρώων της Marvel). Ο δημοσιογράφος Philip Sheldon, γερασμένος και με καταπονημένη την υγεία του, προσπαθεί πριν πεθάνει να ανακαλύψει τα αίτια που έκαναν τους μεταλλαγμένους μάστιγα και κοινωνικό πρόβλημα αντί για καταλύτες μιάς λαμπρής εποποιίας, σε μιά Αμερική που μοιάζει πολύ με την σημερινή (μόνο που το ρόλο του φοβήτρου έχουν πάρει οι μεταλλαγμένοι αντί για τους τρομοκράτες). Στα πλαίσια δύο μόλις τευχών, στηριγμένος στο εντροπικό σκίτσο των Cliff και Terese Nielsen (που θυμίζει τη σκηνοθεσία των πιό σκοτεινών επεισοδίων των X-Files), ο Ellis "ξεπαστρεύει" με συνοπτικές διαδικασίες και φρικτούς τρόπους όλους σχεδόν τους διάσημους υπερήρωες της Marvel.

Dark Blue (TPB Avatar-2001)

Ένα police procedural που εξελίσσεται σε μεταφυσικό θρίλερ, με υπόθεση που φέρνει στο νου το Se7en και το Thirteenth Floor. Ο σαδιστικά βίαιος ντετέκτιβ Frank Christchurch κυνηγάει ένα ψυχωτικό δολοφόνο με τη βοήθεια της by-the-book συναδέλφου του, σε μιά πραγματικότητα που αποσυντίθεται. Μόνο που ο δολοφόνος δε μπορεί να πεθάνει γιατί είναι ήδη νεκρός' για να τον πιάσει, ο Frank θα πρέπει να κάνει την υπέρτατη θυσία. Ο Ellis αναφέρει σαν έμπνευσή του για το Dark Blue τα πειράματα του Terence McKenna με ψυχοτρόπες ουσίες που προκαλούν διαμοιρασμένες παραισθήσεις.

Ministry of Space (Image-2001)

Jodrell, this is the Mars fleet. All seven hundred souls aboard are accounted for and ready to begin England's greatest adventure. The Mars Exploratory Force is go for landing...

1948: ο πρώτος τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος, 1950: η πρώτη υπερηχητική πτήση με αεροπλάνο, 1953: οι πρώτοι άνθρωποι σε τροχιά, 1957: προσελήνωση, 1969: επανδρωμένη αποστολή στον Άρη. Έχοντας προλάβει, μετά την παράδοση των Γερμανών, να τρυγήσουν τα μυστικά του Peenemünde πριν από τους ρώσους και τους αμερικάνους, οι βρετανοί γίνονται μπροστάρηδες της λαμπρής διαστημικής εποποιίας της ανθρωπότητας και επεκτείνουν την αυτοκρατορία της Αλβιόνας ..ad astra, με εμπνευστή τον χαρισματικό, φλεγματικό και αδυσώπητο στρατιωτικό John Dashwood. 56 χρόνια μετά, όμως, η επικείμενη αποκάλυψη της αλήθειας για τον ανορθόδοξο "μαύρο προϋπολογισμό" του Υπουργείου Διαστήματος απειλεί να γκρεμίσει το έργο του Sir John. Κι όπως μας αποκαλύπτει "ύπουλα" ο συγγραφέας στα τελευταία καρέ, το τίμημα για τις κοινωνικές κατακτήσεις της ξέφρενης κούρσας προς το διάστημα ίσως να είναι πολύ μεγάλο.

Red (Homage-2003)

...I did these things because it was explained to me that America would not remain safe otherwise. These are the hard choices. And make no mistake, I will go to my grave regretting the horror I spread. But I am not a monster because I kill. Killing is easy. I am a monster because I accept the hard choices. I am a monster because I see that my actions in the service of my people will cause nothing but terror and pain. And I do them anyway. I am very good at terror and pain.

Μια ελεγεία για τους ενσυνείδητους στρατιώτες του συστήματος, και την αχαριστία του τέρατος που υπηρετούν. Ο νέος, πολιτικά διορισθείς DCI αποφασίζει να εξαλείψει το ενοχοποιητικό παρελθόν της "Εταιρείας", αρχίζοντας με τον Paul Moses, τον καλύτερό της δολοφόνο -που θυμίζει ένα πιό γερασμένο Spider Jerusalem- ο οποίος έχει πλέον αποσυρθεί και ζει σαν ερημίτης, προσπαθώντας να ξορκίσει τις προσωπικές του Ερινύες. Big fucking mistake... Η κινηματογραφική εικονογράφηση του Cully Humner απαθανατίζει με πιστότητα την απολαυστική δράση: το κόκκινο αναβλύζει από τα καρέ, κι απ' όλους -σχεδόν- όσους βρίσκονται στο δρόμο του Moses κι η κατάληξη της ιστορίας είναι τόσο αναπόφευκτη όσο κι αυτή των τροχιών από τις σφαίρες του.

Reload (Homage-2003)

- Why don't you just release all this stuff to the public? Effect real political change?

- Oh, right. Trust the people to use their vote properly.Trust the courts to make the right decision. Trust the "dissent" types to argue with someone other than themselves. There's only one way to "effect real political change" this time. And that's to kill them all and start again.

Το δίδυμο αδελφάκι του Red, από άποψη θεματικής και format, κι ίσως η πιό πολιτικά ..ανατρεπτική δουλειά του Ellis μέχρι σήμερα, σε μόλις 66 σελίδες. Στο πολύ κοντινό μέλλον, ένας πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας βρίσκεται να πολεμάει στο πλευρό της δολοφόνου του αμερικάνου προέδρου, για να λυτρώσει τον αμερικανικό λαό απ' τα πλοκάμια της Μαφίας που έχει κυριέψει το Λευκό Οίκο.

Orbiter (Vertigo-2003)

This is a book about returning to space in the face of fear and adversity. It's a book about glory. About going back to space because it's waiting for us, and it's where we're meant to be. We can't allow human space exploration to become our history.

Το Orbiter βρίσκονταν στο στάδιο σχεδιασμού όταν, όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο, η τραγωδία του Columbia έκανε επιτακτική την έκδοσή του: γράφτηκε σε μιά εποχή που ίσως εκ των υστέρων κριθεί ως η απαρχή του μεσαίωνα των διαστημικών προγραμμάτων, για να βοηθήσει στο να κρατηθεί ζωντανό το όνειρο της διαστημικής εποποιίας της ανθρωπότητας. Παρά τα ευγενή ελατήριά του συγγραφέα και της εικονογράφου Colleen Doran, το Orbiter είναι ίσως το πιό άνισο από τα πρόσφατα δημιουργήματα του Ellis, ακριβώς γιατί επενδύει με υπερβολικό συναισθηματισμό την προσέγγισή σ' ένα αίτημα που μόνο με ορθολογικά επιχειρήματα μπορεί πραγματικά να στηριχτεί, στη σημερινή εποχή των παγκόσμιων κρίσεων, της ανασφάλειας και του ατομισμού. Το εγχείρημα δεν αποτυχαίνει τελείως, όμως, αφού καταφέρνει να μιλήσει στην καρδιά όσων μεγάλωσαν με μπούσουλα για το μέλλον την ε.φ., και με φτερά της φαντασίας τους τις πτέρυγες των διαστημικών λεωφορείων.

Angel Stomp Future, Frank Ironwine, Quit City, Simon Spector (Apparat-2004)

An imaginary line of comics singles. Four imaginary first issues of imaginary series from an imaginary line of comics,
even[..]This is what I think adventure comics would look like today if you blanked out the last sixty years of superhero comics.

Είναι αλήθεια ότι οι υπερήρωες, μιά μορφή χαρακτήρων που γεννήθηκε στη δεκαετία του '40 (και κατά πολλούς, έπρεπε να παραμείνει εκεί) είναι αυτοί που χάρισαν στα comics την εμπορική επιτυχία, που επέτρεψε στη συνέχεια στους δημιουργούς να εξερευνήσουν πιό καθημερινούς προβληματισμούς και ώριμα θέματα, διατηρώντας την απήχηση του μέσου. Ταυτόχρονα, πολλοί δημιουργοί (μεταξύ των οποίων και ο Ellis) επανακαθόρισαν τους κόσμους και τους ρόλους των υπερηρώων σε πιό ρεαλιστικές βάσεις. Υπάρχουν όμως και πολλοί αναγνώστες που σνομπάρουν τα comics γιατί, ακόμα και σήμερα που έχουν ωριμάσει, κουβαλάνε τα συμπλέγματα των χαρακτήρων με τις μπέρτες και τα κολάν και των ιστοριών τους, καθώς οι εκδοτικές εταιρείες δημιουργούν συχνά crossovers και προσπαθούν να διατηρούν την όπισθεν συμβατότητα των κόσμων τους ώστε να μεγιστοποιήσουν τις πωλήσεις. Επίσης, δεν είναι εντελώς άδικη και η κατηγορία ότι το μέσο έχασε την επαφή με τις λογοτεχνικές ρίζες του (τις περιπέτειες του Edgar Rice Burrows, τις ιστορίες μυστηρίου του Arthur Conan Doyle και το noir του Chandler και του Hammett, τα "επιστημονικά ρομάντζα" του H. G. Wells και την πρώιμη επιστημονική φαντασία του Amazing Stories), κι απομακρύνθηκε σε ύφος από τα δημοφιλή pulp αναγνώσματα, όπως ο Doc Savage κι ο Ίσκιος, που αποτέλεσαν τους φυσικούς προγόνους του. Ο Ellis προσφέρει μιά μικρή υπηρεσία σ' αυτή τη μερίδα του κοινού, προσπαθώντας με τα "Apparatics" να σκιαγραφήσει την εναλλακτική πραγματικότητα των σημερινών comics, χωρίς τη μεσολάβηση της εξηκονταετούς μυθολογίας των υπερηρώων. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον, αν και κάπως άνισο, και τα σημειώματα του Ellis που καταγράφουν τις προθέσεις και τις επιρροές του απολαυστικά όσο και διδακτικά σε σχέση με την δημιουργική διαδικασία των comics.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

• Το blog του Warren Ellis, όπου σχολιάζει την επικαιρότητα και τα αλλόκοτα νέα με αιρετικό χιούμορ (και η σχετική συλλογή από links στο del.icio.us)


• Η στήλη του στο artbomb.net


• Το σχετικό λήμμα της Wikipedia


• Πλήρης βιβλιογραφία του


• The Continuity Pages: Warren Ellis Miscellany


• Σύντομη βιογραφία και παρουσίαση της δουλειάς του στο Locus


• Πρόσφατή του συνέντευξη στο Londonist


• Η συνέντευξή του στο Slashdot


• Το Apparat podcast που παράγει ο ίδιος, με μουσική από ανεξάρτητους καλλιτέχνες


• Technorati tag: warren+ellis

Τάδε έφη Warren Ellis...

..για τα blogs και το ρόλο τους στη συμμετοχική δημοκρατία:

Worked out well for the Dean campaign in America, eh? Emergent democracy apparently means [..] paying for a computer and a net connection and often webspace and calling it Free Speech. Listen, free speech is that place in Westminster called Speaker's Corner where people can stand and rant about anything they like. Getting billed to broadcast what passes for thinking in your TV-deadened head is called Hard Money. Using your own money to tell anyone who'll look that hospitals should compete for your business and that schools don't need heating is called Being That Mad Bloke In The Corner.

..για την τηλεόραση:

You know as well as I do that in most places the TV exists to feed you shit.[..]Get up and look for something new.

..για τις κινηματογραφικές μεταφορές των comics:

When you talk about movies, there's always that which bookstores live by; the book is almost always better than the movie. You could have no better case in point than "From Hell", Alan Moore's best graphic novel to date, brilliantly illustrated by Eddie Campbell. It's hard to describe just how much better the book is. It's like, "If the movie was an episode of Battlestar Galactica with a guest appearance by the Smurfs and everyone spoke Dutch, the graphic novel is Citizen Kane with added sex scenes and music by your favourite ten bands and everyone in the world you ever hated dies at the end." That's how much better it is.

..για τη σχέση της
τέχνης με την πραγματικότητα:

The years since I finished Transmetropolitan have been a litany of horror. That book is coming true. Right down to the stupid details Darick Robertson and I threw in like two-headed cats and cameras in shades. Every time I invent something, lately, it turns up in the news six months later (including but not limited to space shuttles blowing up and, in a script I decided not to finish, snipers terrorising cities). And then I have to throttle some more and let more horrible shit out of the back of my head.

It's possible that I'm actually driving humanity quickly towards total apocalypse.