Άλλη μια παραπομπή σε βιβλιογνώμη τρίτου: Ο Καραφλός Μετανάστης, σχετικά καινούργιος μπλόγκερ κι αυτός, καταθέτει μια σύντομη αξιολόγηση ενός "ειδικού" βιβλίου: ειδικού με την έννοια ότι προορίζεται (αλλά όχι ξεκάθαρα) για ένα ηλικιακά νεότερο αναγνωστικό κοινό. Συνήθως οι μεγαλύτεροι αναγνώστες (π.χ. γονείς παιδιών στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού ή μαθητών γυμνασίου) δεν κάθονται να διαβάσουν τα βιβλία που καταναλώνουν τα 'βλαστάρια' τους. Αν τους τα δωρίσουν αυτοί (οι γονείς δηλαδή), βασίζονται συνήθως είτε σε κάποια κριτική τριών γραμμών στις κυριακάτικες εφημερίδες, στο αν ο συγγραφέας είναι γνωστός/ή, στο αν το βιβλίο έχει βραβευτεί στο εξωτερικό (αν πρόκειται για μετάφραση) κλπ. Έτσι, είναι πολύ πιθανό να περνάνε στα παιδιά και πολλά σκουπίδια. Προσωπικά, προσπαθώ να διαβάζω όλα τα "παιδικά" βιβλία που πρόκειται να καταλήξουν στα χέρια των παιδιών μου. Το συγκεκριμένο το βρήκα ιδιαίτερα καλογραμμένο και ενδιαφέρον (σε πολλά σημεία μου θύμισε το Βέρνον, ο Μικρός Θεός το οποίο "εκτυλίσεται" σε ανάλογο άξονα). Οποία έκπληξις λοιπόν όταν ο γιός μου (στα 14), το παράτησε στη μέση απορρίπτοντάς το ως "τρομερά βαρετό"...
8 σχόλια:
Όταν αγόρασα αυτό το βιβλίο δε σκέφτηκα ούτε προς στιγμή ότι είναι για παιδιά. Όταν το τέλειωσα ήμουν σίγουρη ότι δεν είναι για παιδιά. Είναι εξαιρετικό, ιδιαίτερο και καθόλου περιοριστικό από άποψη ηλικίας.
Σοβαρά το παράτησε ως βαρετό? Ξέρω βέβαια και πολλούς μεγαλύτερους που θα το απορρίπτανε ως μια βαρετή "παιδική" ιστορία.
Εγώ νόμιζα ότι οι "μικρότεροι" θα μπορούσαν να το διαβάσουν ως μια ωραία ιστορία. Πιστεύω όμως ότι για να μπορέσεις να εκτιμήσεις την "ειρωνία" του συγγραφέα και την άποψη του για τον κόσμο μας, όπως αυτή στο κομμάτι που παραθέτω, πρέπει να είσαι σε μια μεγαλύτερη ηλικία.
Όπως σχολιάζω, το βρήκα ενδιαφέρον - απλώς σημειώνω ότι, όταν εκδόθηκε στα ελληνικά, τονίστηκε το γεγονός ότι είχε πάρει το Βραβείο Whitbread 2003 για το "καλύτερο παιδικό μυθιστόρημα" (έτσι τουλάχιστον το εντόπισα εγώ).
Το συγκεκριμένο βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στη γλώσσα του σε δύο εκδόσεις: διέφεραν μόνο στο εξώφυλλο! Ναι, η μία έκδοση απευθυνόταν σε παιδιά και η άλλη σε ενήλικες. Ούτε μία λέξη διαφορετική δεν είχαν μέσα. Δεν ήταν αστειάκι του συγγραφέα ή του εκδοτικού οίκου, βεβαίως. -- Σημειωτέον ότι όλα τα καλά παιδικά βιβλία, ιδίως φευ τα κλασικά, διαβάζονται πάντα με ευγνωμοσύνη και από μεγάλους. Το αντίθετο δεν ισχύει.
Έξοχη προσέγγιση! Αστειάκι ίσως να μην ήταν, "έπαιζε" όμως σίγουρα με τις προκαταλήψεις πολλών ενηλίκων σχετικά με τα "παιδικά" βιβλία. Φαντάζομαι πως, μέχρι να γίνει ευρέως γνωστό αυτό κάποιοι (πολλοί;) θα πίστευαν πως πρόκειται για δύο διαφορετικά βιβλία. Και μετά σου λέει "dont judge a book by its cover"...
Μου άρεσε πολυ. Και μου άρεσε που δεν ειχα διαβασει κριτικές,ούτε περίληψη, ούτε την τελευταία σελίδα(δεν το συνηθιζω οταν μου προτείνει καποιος βιβλίο), κι έτσι ανακάλυψα σιγά σιγά το περιεχόμενο.Δεν ήξερα οτι είχε βγει και στα ελληνικά. Όπως προειπαν καποιοι, δεν μου περασε απο το μυαλο οτι ειναι παιδικό βιβλίο ουτε θα το χαρακτηριζα ετσι.
Πολύ καλό και πολύ πρωτότυπο. Δεν σας θύμισε λίγο τη σειρά Monk στο star? Η γλώσσα στο αγγλικό βιβλίο πάντως των "μεγάλων" είναι αρκετά σκληρή γεμάτη βρισιές, μου φαίνεται περιέργο που ονομάστηκε παιδικό βιβλίο, ίσως καλύτερα για παιδιά πάνω από τα 15.
μου άρεσε πολύ!
Δεν καταλαβα οτι ειναι παιδικό
Δημοσίευση σχολίου